Parafia pw. św. Jana Apostoła i Ewangelisty w Bydgoszczy

Konsekracja wymaga by ołtarz był wykonany z nie kruchego materiału i trwale związany z podłożem. W czasie uroczystej liturgii następuje poświęcenie, okadzenie i namaszczenie olejem ołtarza oraz ścian kościoła, co symbolizuje przeznaczenie budynku do wyłącznego kultu bożego.

Konsekracji kościoła św. Jana dokonał metropolita gnieźnieński abp Henryk Muszyński. Słowa powitania i jednocześnie prośbę o dokonanie konsekracji skierował do ks. Arcybiskupa proboszcz parafii, ks. Przemysław Książek:

Ekscelencjo, Najdostojniejszy Księże Arcybiskupie!

Zwracam się z gorącą prośbą o uroczyste poświęcenie, konsekrację tego kościoła parafialnego pod wezwaniem św. Jana Apostola i Ewangelisty.

Patron tego kościoła należał do trzech wybranych uczniów Pana Jezusa. Był tym, któremu Pan Jezus powierzył przygotowanie ostatniej paschy, w czasie której był zasłuchany w bicie Jezusowego Serca - wytrwał jako jedyny z uczniów aż do Krzyża, był pierwszym z mężczyzn, który przybiegł do pustego grobu Pana Jezusa. Zostawił Kościołowi jakże wymowną Ewangelię, Apokalipsę i trzy Listy. Od tego kościoła pod jego wezwaniem powstała myśl, aby we Fordonie szczególnie byli czczeni czterej Ewangeliści.

I rzeczywiście: trwają budowy pozostałych trzech świątyń parafialnych: Marka, Mateusza i Łukasza.

Ta świątynia, chociaż już ponad studwudziestoletnia długo czekała na ten uroczysty dzień poświęcenia dla wyłącznego kultu Bożego. Wybudowana przez naszych braci Ewangelików 121 lat temu służyła im do końca II wojny światowej, potem przeznaczona na magazyn zboża, jeszcze później na magazyn odzieży ochronnej została odzyskana w 1983 roku do ponownego kultu Bożego. W 1985 po zakończonym remoncie, poświęcona dokładnie 15 lat temu przez ks. bpa Mariana Przykuckiego służyła młodzieży głównie jako kościół akademicki. Po erygowaniu parafii w 1990 roku jest świątynią parafialną. Przez wszystkie te lata remontowana i doposażona wysiłkiem całej wspólnoty parafialnej i nie tylko, stała się akurat na koniec wielkiego Jubileuszu na tyle gotową, aby przyjąć doniosły akt konsekracji.

Natomiast: rekolekcje, nabożeństwa, a przede wszystkim liczne pielgrzymki do sanktuariów Jubileuszowych od Katedry począwszy, przez sanktuaria Archidiecezji, Polski i Włoch, a na Ziemi Świętej skończywszy - stanowiły bezpośrednie przygotowanie naszej wspólnoty parafialnej do tego aktu.

Jesteśmy wiec przekonani, że prośba o ten doniosły akt jest głęboko uzasadniona.

W czasie wygłoszonej homilii ks. Arcybiskup powiedział m.in.:

Ciebie Boże chwalimy, Ciebie Panie wysławiamy, Ciebie wychwala przesławny chór Apostołów, Ciebie wielbi Kościół święty. Wypowiadam te słowa w imieniu wszystkich tutaj zgromadzonych w chwili bardzo szczególnej, w chwili, gdy wraz z całym Kościołem jesteśmy pośrodku Tajemnicy Wcielenia, tajemnicy Boga, który stał się Człowiekiem, tajemnicy, której nikt z ludzi nie przybliżył tak bardzo i tak głęboko jak właśnie nasz niebieski patron, który nam dzisiaj patronuje - święty Jan Apostoł i Ewangelista. Ale wypowiadam te słowa uwielbienia i dziękczynienia także w imieniu całej zgromadzonej tutaj wspólnoty, która odtąd święto swojego patrona będzie obchodziła nie tylko jako uroczystość parafialną, zwaną powszechnie odpustem, ale także jako dzień konsekracji, poświęcenia tej świątyni. Sposobiliście i świątynię i siebie na tę chwilę od lat. Bogu niech będą dzięki, Bogu niech będą dzięki, że ta świątynia znowu może służyć chwale Bożej, że w tej świątyni znowu rozlega się Słowo Boże, że w tej świątyni żyjący Jezus Chrystus spotyka się z nami, a w Jezusie Chrystusie otrzymujemy życie wieczne - spotkanie z Ojcem i Synem w mocy Ducha Świętego. Ta świątynia była wybudowana dla Jezusa Chrystusa i będzie odtąd służyła, nie waham się powiedzieć, na wieki temu dziełu i myślę, że to jest radość zarówno tych, którzy tę świątynię wznosili, jak i tych, którzy w tej świątyni uświęcają swoje życie. Kiedyś jeden z moich przyjaciół, pastor protestancki, powiedział mi: „Większość świątyń ewangelickich jest dzisiaj w posiadaniu katolików”. Zwróciłem jemu uwagę: „Tak, bo nie ma wspólnot protestanckich, albo są bardzo nieliczne”. I zawiozłem go do trzech byłych kościołów ewangelickich. Jeden był kościołem katolickim. Zmienił nieco swój wygląd, ale służył nadal chwale bożej, kultowi bożemu. Drugi był zamieniony w kino, a trzeci był prawie w rozsypce, był magazynem i tylko jedna część tego kościoła była w użyciu jako magazyn, - podobnie zresztą jak i ten kościół, jak słyszeliśmy. I wtedy powiedział mi te znamienne słowa: „Muszę ci wyznać, że z mojej strony to była małoduszność. Bogu dzięki, że te kościoły nadal służą chwale bożej i zbawieniu ludzi”. I tak jest również i z tym kościołem. A dzisiejsza konsekracja jest jak gdyby Bożą pieczęcią, która potwierdza na zawsze, wobec wszystkich, że jest to miejsce święte, że jest to miejsce, które Pan Bóg w sposób szczególny wybrał jako miejsce spotkania, jako miejsce modlitwy, jako miejsce przebaczenia, jako miejsce, w którym niebo spotyka się z ziemią. XX wiek, niestety, jest wiekiem, który bardzo często rugował i nadal ruguje to, co jest Boże w imię źle rozumianej wolności, w imię fałszywie pojętego szczęścia. Myślę, że pod koniec XX wieku mamy dostateczną ilość dowodów ku temu, by powiedzieć, że wszystko to, co zwracało się przeciwko Bogu, w gruncie rzeczy zwracało się także przeciwko człowiekowi. Bo tam, gdzie gwałci się prawa Boże, tam nie szanuje się również praw ludzkich, tam godność człowieka jest deptana. XX wiek dostarcza dziesiątki ku temu dowodów i dlatego ta świątynia konsekrowana na progu nowego wieku jest radosnym znakiem ku przyszłości, radosnym znakiem, który przypomina nam, że wraz z ocaleniem Boga i praw Bożych, ocala się także wielką godność człowieka. Bo czymże jest człowiek, jeżeli zapomni o tym, że wyszedł od Boga, że jest odblaskiem, odbiciem Boga. Staje się prochem i przemijaniem, staje się materią. Człowiek, jego najwyższa godność, osobowa godność wyraża się w tym, że on jest odbiciem Boga poprzez swoją wolność, zdolność wyboru i poprzez to, że jest zdolny do miłości. XXI wiek nie jest wolny od wielkich niebezpieczeństw, który niesie z sobą. Ojciec Święty w swoim przesłaniu na Nowy Rok, które wytycza właściwie drogę na cały XXI wiek, a może i na dalszą perspektywę, ukazuje nam, że największe niebezpieczeństwo grozi właśnie, pochodzi właśnie stąd, że człowiek sam może zapomnieć o swojej wielkiej godności i o swoim wielkim powołaniu. I dla tego Bogu dzięki, że są takie miejsca, które są miejscami świętymi, bo one służą do ocalenia sacrum w naszym otoczeniu; tego, co jest święte, tego, co jest wielkie, tego, co jest ważne, tego, co jest Boże, a służą przede wszystkim ocaleniu godności samego człowieka. Tutaj, kochani moi, będzie rozbrzmiewała Chrystusowa Ewangelia. Nikt lepiej, pełniej nie pomoże nam zrozumieć, czym jest ta Ewangelia w życiu naszym, jak właśnie nasz niebieski patron, święty Jan Apostoł i Ewangelista. Święty Jan Apostoł i Ewangelista, który był jednym z trzech filarów Chrystusowego Kościoła. Ale pod pewnym względem jest unikalny, jedyny i niepowtarzalny. On przeżył swoje życie z Jezusem Chrystusem jako wielką przygodę miłości i on w pewnym sensie przetransponował całą naukę Jezusa Chrystusa właśnie w kategoriach miłości. Rzecz znamienna, że zarówno w jego ewangelii jak i jego pismach nie ma jego imienia, a występuje jako uczeń, którego Jezus miłował. Przeżył swoje życie jako znak miłości Jezusa Chrystusa i właśnie tego pragnie uczyć każdego z nas.

Na zakończenie uroczystości ks. Przemysław Książek podziękował w następujących słowach:

Bogu Wszechmogącemu niech będą dzięki, że pozwolił nam uczestniczyć w tym doniosłym i jedynym w dziejach katolickiej świątyni momencie poświęcenia i konsekracji.

W czasach tak bardzo zagrożonych wtórnym pogaństwem, niewrażliwością na świętość każda świątynia jest szczególnym znakiem i darem, a zwłaszcza świątynia katolicka, w której mieszka zawsze żywy Bóg. Dlatego dziękujemy Ci Ekscelencjo, za ten wymowny akt konsekracji i skierowane do nas Słowo Pasterskie.

Chciałbym tutaj wyrazić także podziękowanie wszystkim, którzy dla tej świątyni złożyli swoje ofiary: pracę, pomoc, modlitwę, radę, życzliwość. Wielu z nich jest tutaj obecnych. Oprócz zgromadzonej wspólnoty:

- jakże życzliwie wspominany szczególnie przez cały Stary Fordon Ks. Infułat Stanisław Grunt, którego staraniem odzyskano i wyremontowano kościół dla kultu Bożego,

- Ks. Kanonik Roman Buliński, dzięki któremu ta świątynia stała się kościołem parafialnym,

- ks. Prałat Stanisław Pozorski, pierwszy proboszcz tej wspólnoty.

- księża wikariusze, którzy przy tym kościele zostawili cząstkę swego życia

Dziękuję za przybycie także księżom z dekanatu z ks. Prałatem Zygmuntem Trybowskim, dziekanem, oraz zaproszonym Gościom.

Dziękuję wszystkim: i zaproszonym Gościom i Parafianom, że właśnie tak mogliśmy przeżyć ten zbliżający się do końca Rok. Nasza parafia wpisała się w ten Rok dokonanym przez ks. Arcybiskupa Henryka Józefa Muszyńskiego aktem oraz własną pracą i ofiarnością szczególnie. Przecież to właśnie teraz kończy się:

- Wielki Jubileusz 2000 lat Chrześcijaństwa

- 1000-lecie naszej Archidiecezji

- 15 lat poświecenia kościoła

- 10 rok parafii katolickiej

- ostatni odpust parafialny w tym Tysiącleciu.

Na koniec chciałbym jeszcze raz wyrazić wdzięczność Jego Ekscelencji, ks. Arcybiskupowi za ukoronowanie wysiłku tej wspólnoty parafialnej oraz wielu życzliwych i tu obecnych Gości, tą uroczystością, jedyną w historii katolickiej świątyni. Bóg zapłać!

Tekst: Krzysztof Wojczak,

Zdjęcia: Jerzy Rusiniak